Herria
O Rosal 6.450 biztanle inguruko udalerri bat da, serra da Groba mendilerroaren eta Miño ibaiaren ibar-hondoaren artean hedatua, Pontevedrako Behe Miñoan, Portugalekin muga naturala. Erdi Aroan Santa María la Real de Oyako zisterrar monasterioarena izan zen, eta 1847an La Guardiatik banandutako udalerri independente bihurtu zen, 1879an Alfontso XII.ak herri-titulua eman ziolarik. Nekazaritzatik, larre-abeltzaintzatik eta kostaldeko arrantzatik bizi da, eta Rías Baixas jatorri-izendapeneko ardoak ekoizten ditu; horien inguruan uztailean Ardo Azoka ospatzen du, 2016an de Interés Turístico (Espainiako izendapen ofiziala turismo-interesekotzat jotako jaialdientzat) izendatua. Bere ikurra muíños do Folón e do Picón dira, XVIII. mendeko hirurogeita zazpi ur-errota, 1998an Bien de Interés Cultural (ondarearen babes-figurarik gorena) izendatuak, gaur egun zaharberrituak eta enoturismo hasiberriaren ardatz.
Monumentua
Folón eta Picón errotek kaskada-multzo bat osatzen dute, jada XVIII. mendean dokumentatutako hirurogei eraikinekin, hogeita hamasei Folón ibaian eta hogeita lau Picónen, O Rosalgo Campo do Couto mendiaren magalean, non harana, Miño ibaiaren itsasadarra eta Santa Tregako castroa ikusten diren. 1998an Bien de Interés Cultural izendatuak (Espainiako ondare-babes maila gorena), leku etnografiko gisa, gehienak errota-gurpileko, kanaleko edo kuboko errotak dira, bi solairukoak: uraren bidez mugitutako makineria behekoan eta harrizko errotarriak goikoan. Zaharrenak, 1702an eta 1715ean datatuak, harginen zeinuak eta ateburuetan eta alboetan grabatutako babes-gurutzeak kontserbatzen dituzte; horietatik arto, zekale edo gari irina ateratzen zen etxeko kontsumorako.
Monumentua
XIX. mendean eraikitako tenplu neoklasikoa, barruan XVIII. mendeko erretaula barroko bat gordetzen duena; concelloko mahasti-haranaren buru da, eta udaletxeak, gainera, 1781ean eraikitako pazo bat hartzen du.
Natura
Miñora irekitako harana, mendebaldetik Grobako mendilerroak itxia eta ibaiaren sedimentuek ongarritua, non terrazetako mahastiak Rías Baixas jatorri-deiturako O Rosal azpieskualdeko ardo zuriei eusten dien.
Natura
Miñoren ibaiadarra, Grobako mendilerrotik haltzen eta sahatsen artean jaisten dena concelloko ibarreraino; XIX. mendeko zubi batek gainditzen du, erromatar jatorriko lehenagoko baten gainean eraikia, Tuirako bide zaharrean.
Bitxikeria
XX. mendearen erdialdera arte cabaqueiroek erabili zuten gremio-jargoia; teila-artisauak ziren eta denboraldika kanpora joaten ziren lanera. Concelloak monumentu bat eskaini zien eta haien oroimena gordetzen du zentro etnografiko batean.
Jarduera
Uztailaren hirugarren asteburuan haraneko mahastizainek Rías Baixas jatorri-izendapeneko beren ardo zuriak aurkezten dituzte, 2016an Galiziako turismo-intereseko azoka izendatutako batean, dastatze, musika eta aire zabaleko janariarekin. Azoka 1993tik ospatzen da Val do Rosalgo sektore vinikola, kontserba-sektorea eta baratzezaintza-sektorea sustatzeko, zeinaren mahastiek XII. mendean izan zuten gorenaldirik handiena, Santa María de Oiako monasterioko monjeen zainpean; plaza do Calvarion egiten da, tokiko upategien bederatzi kioskorekin, eta erakusketa eta musika-emanaldiekin lagunduta.
Monumentua
XVIII. mendeko pazo zaharra, O Rosaleko udalaren egoitza bihurtua; haren harlanduzko fatxadak eta armarriak gaur egun udal-administrazioa hartzen duen eraikinaren jaurgo-jatorria gogorarazten dute.
Natura
Folón ibaiak Rosaleko haranerantz egiten duen jaitsieran sartutako ur-jauziak, errota-eskailera mugitzen duen ibilgu berean; da Cal ibaikoek concelloko ur-jauzien multzoa osatzen dute.
Bitxikeria
O Rosalen altxatutako eskultura cabaqueiroen oroimenez, teila eta adreilua egiteko denboraldiro Gaztelara eta Portugalera emigratzen zuten teilaginen omenez, gremio-jerga propioa sortu zutenak.
Mugarri historikoa
Alfontso XII.ak hiribildu izaera eman zion O Rosali, harana XIX. mendearen erdialdean A Guardatik bereizita udalerri propio bihurtu eta hamarkada gutxi geroago.
Gastronomia
Rías Baixas jatorri-deiturako bost azpieremuetako bat, Miño beheko terrazetan kokatua; haren zuriek albariñoa loureira eta caíño brancorekin konbinatzen dute, eta Salnéskoak baino zertxobait zitrikoagoak diren ardoak ematen dituzte.